گزارش روزنامه اعتماد از بیس بال و سافت بال ایران

مردم خبر ندارند كه ايران تيم ملي بيسبال دارد؛

گزارش روزنامه اعتماد از بیس بال و سافت بال ایران

روزنامه اعتماد در شماره روز پنجشنبه 30 بهمن ماه در صفحات 10 و 11 در گزارشی مفصل به بررسی بیس بال و سافت بال ایران پرداخته است.
 
  فرزانه قبادی / روزنامه‌های ورزشی را كه ورق می‌زنیم، اخبار مربوط به فدراسیون فوتبال و بازیكنان و مربیان با ریز جزییات تمام صفحات را پر كرده‌اند، برنامه‌های ورزشی صدا و سیما هم اختصاص دارد به اخبار چند ورزش مطرح و شاید هم پرطرفدار. اما ورزشكارانی هستند كه پیگیر ورزش‌هایی هستند كه همواره مورد كم‌لطفی رسانه‌ها و مسوولان بوده و هستند. رشته‌های مختلف ورزشی كه نه بودجه‌ای از طرف سازمان تربیت‌بدنی برایشان در نظر گرفته می‌شود، و نه سهمی در میان تیترها و اخبار رسانه‌ها دارند. این گزارش می‌خواهد درباره ورزشی صحبت كند كه در ایران آنقدر كه باید شناخته‌شده نیست، اما هستند كسانی كه روزهای خوب جوانی‌شان را در زمین‌های تمرین و مسابقه این ورزش سپری می‌كنند. بی‌آنكه اخبار قهرمانی‌شان در صدر خبرها قرار بگیرد؛ كسانی كه با هزینه‌های شخصی این ورزش را دنبال می‌كنند اما افتخارات‌شان را با دیگران شریك می‌شوند. به سراغ تیم بیسبال و سافتبال آذرخش رفتیم و گپی كوتاه با بازیكنان و مربیان این تیم زدیم كه خود را برای مسابقات پیش روی‌شان آماده می‌كنند. در یكی از روز‌های سرد میانه بهمن، در زمینی خارج از استانداردهای معمول میهمان تیم آذرخش بودیم تا از بیسبال و سافتبال بگوییم و علاقه و عشقی كه این تیم را از نقاط مختلف شهر گرد هم آورده. یك تیم پرانرژی و باانگیزه با بازیكنانی خونگرم و مهربان كه همه حرف دارند برای گفتن؛ از اینكه آن طور كه باید جامعه این ورزش و تیم‌های فعال آن را نمی‌شناسد، از اینكه رسانه‌ها در اطلاع‌رسانی اخبار مربوط به آن كم‌لطفی می‌كنند و از كمبود امكانات و بودجه و سختی‌هایی كه به امید رسیدن روزهای بهتر تحملش می‌كنند.
مهرداد حاجیان سرمربی تیم بیسبال آذرخش است. ٢٢ سال است این ورزش را پیگیری می‌كند و به عنوان مربی در ایران فعالیت دارد. بیسبال را از امریكا شروع كرده و وقتی به ایران آمده مطلع شده كه فدراسیون بیسبال ایران در حال شكل‌گیری است. با حضور یك گروه پنج نفره هسته اولیه این فدراسیون شكل گرفت و بعد هم دوستان و علاقه‌مندان به این ورزش دور هم جمع شدند و تیم‌ها تشكیل شدند و كم‌كم در شهرهای دیگر هم تیم‌های بیسبال شكل گرفت. در حال حاضر ١٢ شهر در ایران تیم بیسبال دارند و مسابقات قهرمانی بین این تیم‌ها در سطح كشوری برگزار می‌شود. حاجیان در مورد دلایل عدم توجه به ورزش‌هایی مثل بیسبال می‌گوید: «در امریكا بیسبال را از پنج سالگی شروع می‌كنند، اما در ایران نوجوانان ما تا ١٨ سالگی ممكن است اصلا از وجود چنین ورزشی باخبر نشوند و به همین دلیل است كه پیشرفت قابل توجهی در این رشته نداریم، چون پایه بازیكنان از كودكی شكل نگرفته است. البته به تازگی انجمن بیسبال و سافتبال در نظر دارد مسابقات این رشته را در رده نوجوانان هم برگزار كند كه این مساله می‌تواند اتفاق خیلی خوبی باشد. ما فقط در مسابقات غرب آسیا شركت می‌كنیم، كه طی ٢٠ سالی كه بیسبال وارد ایران شده، تیم ایران سه بار در این مسابقات شركت كرده است، یك دوره هم كه پیش رو داریم، تمرینات با مربی ژاپنی شروع شده است. یكی از دلایلی كه باعث شده مردم با این ورزش آشنا نباشند این است كه اخبار مربوط به این مسابقات از رسانه‌های رسمی منتشر نمی‌شود، حتی اطلاع‌رسانی در زمینه محل و زمان برگزاری این مسابقات هم صورت نمی‌گیرد و همین است كه هنوز بسیاری از مردم وقتی در مورد بیسبال با آنها صحبت می‌كنیم، می‌گویند: «همون كه توپش خربزه‌ایه؟» و این ورزش را با راگبی اشتباه می‌گیرند.» تفاوت بین بیسبال و سافتبال در اندازه و شكل توپ و همین طور ابعاد زمین است و تفاوت‌های بسیار ناچیز در قوانین بازی. سافت بال ورزش مخصوص خانم‌هایی است كه به بیس بال علاقه دارند. میانگین سنی بازیكنان تیم آذرخش در گروه خانم‌ها از سنین حدود ١٨ سال تا حدود ٢٧ سال است و در گروه آقایان بازیكنان بازه سنی بین ١٦ تا ٣٧ سال دارند. مهرداد حاجیان در مورد مسائل و مشكلات مالی تیم بیسبال معتقد است: «اگر سازمان تربیت‌بدنی كمك بیشتری به فدراسیون انجمن‌های ورزشی كند و فدراسیون هم این حمایت را از انجمن داشته باشد و انجمن بتواند یك امكانات و تسهیلاتی برای تیم‌ها در نظر بگیرد خیلی از مسائل حل می‌شود. ما در حال حاضر لیگ و باشگاه داریم، اما باشگاه‌ها اسپانسری ندارند كه بخواهد حمایت‌شان كند، وقتی اطلاع‌رسانی در این زمینه ضعیف است و كسی تا به حال هیچ خبری در مورد بیسبال از تلویزیون نشنیده است، مشخص است كه اسپانسری هم برای حمایت از تیمی كه نه تماشاچی دارد و نه پوشش رسانه‌ای داده می‌شود، هزینه نمی‌كند. ما در اخبار مختلفی كه منتشر می‌شود خبر مربوط به جزیی‌ترین اتفاقات زندگی ستاره‌های فوتبال جهان را می‌بینیم، اما مثلا كسی در ایران نمی‌داند كه در فولاد محله سمنان، بازی اول بچه‌ها بیسبال است، هیچ كس در این روستا فوتبال بازی نمی‌كند، چون یك زمانی یك مربی بیسبال در این روستا به بچه‌ها این ورزش را آموزش داده و حالا تبدیل به پرطرفدارترین ورزش این روستا شده است. من قبول دارم شما اگر می‌خواهید یك روزنامه ورزشی تهیه كنید هشت صفحه را به فوتبال اختصاص دهید، یك صفحه را به والیبال اختصاص دهید، اما در كنار اینها یك ستون كوچك چندخطی را نمی‌شود به ورزش‌هایی مثل بیسبال اختصاص داد؟» حاجیان در مورد مشكلات بازیكنان اضافه می‌كند: «بازیكنان ما سرتاسر سال را تمرین می‌كنند برای ١٢ بازی، با این شرایطی كه شما می‌بینید، وضعیت نامناسب زمین و مشكلات رفت و آمد و... هزینه اجاره زمین و حتی خرید لباس‌های تیم را هم از هزینه شخصی خودشان پرداخت می‌كنند، تیم بودجه‌ای ندارد كه بخواهد حمایت‌شان كند، اگر در مسابقات هم برنده شوند باز هم حمایتی صورت نخواهد گرفت، چون بودجه‌ای در نظر گرفته نشده تا به بازیكنان اختصاص داده شود، اگر بازیكنی مدالی بین‌المللی كسب كند یا تیمی موفقیتی به دست بیاورد دیگر چه نیازی به فدراسیون و وزارت ورزش دارد؟ وقتی كه این بازیكن برای مسابقات و كسب مدال آماده می‌شود نیاز به حمایت دارد، باید قبل از قهرمان شدن و كسب موفقیت در سطوح مختلف از تیم‌های ورزشی حمایت شود، مورد بعدی اینكه بیسبال بازی مخصوص فصل تابستان است، به دلیل اینكه شكل اجرای این ورزش به گونه‌ای است كه بازیكن باید بخشی از مسابقه را بدود و بخشی را بایستد و این مساله مناسب هوای سرد نیست، اما به دلایل مختلف مسابقات ما امسال در زمستان برگزار می‌شود.»
تماشاچی سرمایه است
ندا غیاثوند مربی تیم سافتبال آذرخش است. ١١ سال است كه سافتبال بازی می‌كند. ندا دبیر ورزش است، می‌گوید كه خیلی اتفاقی با این رشته ورزشی آشنا شده است. وقتی وارد این رشته شده جذابیت‌هایی در آن دیده كه باعث شده طی این سال‌ها به طور مستمر سافتبال را دنبال كند. تیم آذرخش سه دوره مقام سوم كشوری را كسب كرده و یك دوره قهرمان مسابقات كشوری بوده است. ندا می‌گوید: «شاید سافتبال از بیرون ورزش مهیج و جالبی به نظر نیاید، اما وقتی وارد زمین بازی می‌شوید آنقدر هیجان و تحرك این بازی جذب‌تان می‌كند كه دوست ندارید آن را كنار بگذارید» و اضافه می‌كند: بعضی از كسانی كه این ورزش را بعد از مدتی كنار می‌گذارند دو دلیل عمده دارند؛ یكی اینكه بیسبال و سافتبال ورزش تكنیكی و سختی است و ممكن است كسی كه قبلا هم ورزش می‌كرده در ابتدای كار رضایتی از فعالیتش كسب نكند و این ورزش را رها كند. دلیل دیگری كه باعث می‌شود بعضی از كسانی كه وارد این رشته می‌شوند آن را دنبال نكنند این است كه مسابقات این رشته در زمان مشخصی برگزار نمی‌شود و اعزام به مسابقات مختلف كشوری و بین‌المللی به شكل زمانبندی شده و دقیق صورت نمی‌گیرد، و بحث هزینه‌ها هم ممكن است بازیكنان را دلسرد كند. چون تیم‌ها عموما اسپانسر ندارند كه بخواهد هزینه‌ها را تقبل كند در نتیجه هزینه بر عهده خود بازیكن است كه حتی برای بازی در باشگاه حقوقی هم دریافت نمی‌كند. از نظر هزینه تجهیزات اگر بخواهیم تخمین بزنیم هر توپ ما حدود ٣٥ هزار تومان هزینه دارد و در هر تمرین ما حداقل به ١٠ توپ نیاز داریم، دستكش‌های مخصوص بیسبال هم قیمتی حدود ٣٠٠ هزار تومان دارند، بت هم قیمتی حدود ٢٠٠ هزار تومان دارد، مابقی هزینه‌ها هم كه شامل هزینه رفت و آمد و هزینه‌های جاری است همه بر عهده خود بازیكن است.» نظر ندا در مورد فوتبال این است كه: «فوتبال ورزشی است كه تماشاچی زیاد دارد، و این مساله باعث می‌شود سرمایه به باشگاه تزریق شود، شاید باید حق بدهیم كه روی فوتبال بیشتر از ورزش‌های دیگر سرمایه‌گذاری صورت بگیرد، اما این نكته هم وجود دارد كه ورزش‌های دیگر از نظر امكانات و سرمایه از حداقل‌ها هم محرومند، چون ورزش‌های دیگر هم به همان میزان توان جسمی می‌طلبند و بازیكنان تیم‌ها هم به همان اندازه زحمت می‌كشند كه فوتبالیست‌ها تلاش می‌كنند.» تیم سافتبال آذرخش زیرنظر مربیان گروه، خود را برای مسابقاتی كه از ٢٩ بهمن تا اول اسفند در بوشهر برگزار می‌شود آماده می‌كند.
هر INNING فرصتی است برای جبران
ستاره سهیلی دبیر هیات سافتبال انجمن‌های ورزشی استان تهران است. در فوتسال و اسكی هم فعال است اما سه سال است كه سافتبال را به عنوان ورزش اولش انتخاب كرده و از طریق یكی از دوستان خانوادگی با سافتبال آشنا شده است. ستاره می‌گوید سافتبال ورزش مهیج و جذابی است و به زندگی شباهت زیادی دارد «چون در هر INNING شما فرصت دارید كه اشتباهات INNING  قبل را جبران كنید.» ستاره به هیات سافتبال استان تهران پیشنهاد داده تا یك استعدادیابی در مدارس انجام شود تا بازیكنان نوجوان هم بتوانند فرصتی برای ورود به این ورزش پیدا كنند. و با این طرح موافقت شده تا در بعضی مناطق تهران این استعدادیابی صورت بگیرد و این ورزش به صورت پایه‌ای از مدارس شروع شود. ستاره می‌گوید: «اگر اطلاع‌رسانی از طریق رسانه‌های عمومی صورت بگیرد و تماشاچی برای تماشای مسابقات حضور داشته باشد، می‌توان اسپانسر هم برای تیم جذب كرد؛ اما وقتی كه مسابقات بدون تماشاچی برگزار می‌شوند، مشكلات همچنان وجود دارند و رسانه‌ها هم مسابقات را پوشش خبری نمی‌دهند، چون برای‌شان ارزش خبری ندارد.» از شرایط نامناسب زمین می‌گوید و اینكه توپ‌هایی كه برای خریدشان هزینه می‌كنند از اتوبان و زمین‌های كناری سر درمی‌آورد چون اطراف زمین به شكل مناسبی پوشیده نشده است و تیم به اجبار در زمین فوتبال، باید سافتبال تمرین كند.
شیرینی قهرمانی
مریم علی‌اكبر هفت سال است كه سافتبال بازی می‌كند. هیجان و تحرك این ورزش مریم را جذب كرده. مریم از اینكه مردم نمی‌دانند در ایران ٢٠ سال است كه تیم‌های بیسبال فعالیت می‌كنند اذیت می‌شود. اما می‌گوید اكثر كسانی كه نمی‌دانند چنین ورزشی در ایران وجود دارد، بعد از شنیدن توضیحاتی در رابطه با این ورزش مشتاق پیگیری آن هستند. مریم در هنرستان تربیت‌بدنی تحصیل كرده و از همانجا هم با این رشته آشنا شده و وارد تیم سافتبال تهران شده است. قبل از سافتبال در رشته‌های فوتسال و بسكتبال و تیراندازی فعال بوده. بهترین خاطره و تجربه مریم برمی‌گردد به قهرمانی تیم آذرخش در مسابقات كشوری كه در بندر عباس برگزار شد.
همت والا
فرشته فرهنگ‌رنجبر هفت سال است كه سافتبال بازی می‌كند. از طریق تبلیغاتی كه در باشگاه انقلاب كرج دیده وارد این رشته ورزشی شده است و حالا هم از رشت برای تمرینات تیم آذرخش خودش را به تهران می‌رساند تا همراه با هم‌تیمی‌هایش برای مسابقات بوشهر آماده شوند. تحرك و تازه بودن این ورزش برایش بیشتر از بقیه فاكتورها جذابیت داشته و باعث شده تا پیگیر این ورزش باشد. فرشته علاوه بر سافتبال تنیس هم بازی می‌كند.
اولویت اصلی
هدی غیاثوند شش سال است كه سافتبال بازی می‌كند و چهار دوره همراه تیم آذرخش در مسابقات كشوری شركت كرده است. هدی در ورزش‌های دیگری مثل تكواندو و دوومیدانی و والیبال و هنرهای رزمی هم فعالیت كرده است اما بیشتر از همه این رشته‌ها به سافتبال علاقه‌مند است و می‌گوید كه در زمین بازی تمام دغدغه‌هایش را فراموش می‌كند و فقط به بازی فكر می‌كند.
هدی دلیل نیمه‌كاره ماندن فعالیت بعضی از بازیكنان این رشته را عدم رسیدگی به وضعیت بازیكنان و برنامه‌ریزی دقیق تیم‌ها می‌داند. و در انتها می‌گوید: «امیدوارم به قدری به وضعیت تیم سافتبال و خانم‌هایی كه در این تیم‌ها بازی می‌كنند رسیدگی شود كه انگیزه ادامه راه برایشان تقویت شود.»
از ما می‌پرسند مگر ایران تیم بیسبال هم دارد؟
كیوان رانا كاپیتان تیم ملی بیسبال ایران است. ١٢ سال است كه این ورزش را انتخاب كرده و ١٠ سال است كه عضو تیم ملی بیسبال شده است. كیوان می‌گوید بیسبال تركیبی از ورزش‌های قدرتی و سرعتی و استقامتی است و هیجان خاصی دارد كه اگر كسی یك‌بار آن را تجربه كند، حتما این ورزش را ادامه می‌دهد. كیوان از كودكی در هند زندگی كرده و از همان جا هم بازی كریكت را شروع كرده، كریكت خیلی به بیسبال نزدیك است و همین مساله باعث شده كه وقتی به ایران آمده و به دنبال رشته كریكت رفته با فدراسیون بیسبال آشنا شده و فعالیتش را در این رشته شروع كرده است. كیوان در مورد نگاه اجتماعی مربوط به ورزش بیسبال می‌گوید: «وقتی در مورد بیسبال با كسی صحبت می‌كنیم می‌گویند مگر ایران تیم بیسبال هم دارد؟ متاسفانه هیج تبلیغ و خبررسانی در مورد این ورزش در كشور انجام نمی‌شود، ما سه سال قبل در مسابقات غرب آسیا مقام سوم را كسب كردیم، اما هیچ كجا خبری در این مورد منعكس نشد، در فدراسیون فعلی البته تلاش‌های خوبی صورت می‌گیرد اما این قدم‌های كوچك به تنهایی كافی نیست، و نیاز به حمایت دارند.»
علاقه حرف اول را می‌زند
علی گودرزی یك سال است كه از اصفهان به تهران آمده و به تیم آذرخش پیوسته. هشت سال است كه بیسبال بازی می‌كند. یكی از دوستانش كه در تیم ملی بیسبال بازی می‌كرده او را تشویق كرده تا وارد این رشته شود. علی معتقد است اگر تبلیغ درستی برای بیسبال صورت بگیرد، ورزش جذاب و دوست داشتنی‌ای است و می‌تواند مورد استقبال جوانان قرار بگیرد. علی معتقد است دلیل اینكه بعضی جوانان مدتی به سمت بیسبال می‌آیند و بعد به سراغ ورزش‌های دیگر می‌روند این است كه «بیسبال ورزش جذابی است اما اگر تیم بتواند در طول هفته دو تا سه روز تمرین داشته باشد و در طول سال در مسابقات مختلف شركت كند، مثلا یك جوان ١٨ ساله كه وارد این ورزش می‌شود دوست دارد وارد تیم ملی شود و توقع دارد تیم ملی حداقل در طول سال یك یا دوبار به مسابقات بین‌المللی اعزام می‌شود. وقتی این اتفاقات نمی‌افتد ترجیح می‌دهند دو سال در رشته فوتبال فعالیت كنند و بعد از تلاش‌شان نتیجه بگیرند.» علی تا ١٨ سالگی در رده نوجوانان باشگاه ذوب‌آهن اصفهان فوتبال بازی می‌كرد اما به دلایلی از فوتبال دلزده شده و به سراغ بیسبال آمده است، می‌گوید: «من این مورد را در بیسبال دوست دارم كه باشگاه من را اسیر نمی‌كند، بر اساس علاقه خودم پیگیر این ورزش هستم، و مورد دیگری كه باعث شد از فوتبال صرف نظر كنم این بود كه با اینكه بازی من خوب بود، یك نفر دیگر با رابطه توانست جای من را در تیم بگیرد و این مساله در فوتبال كم اتفاق نمی‌افتد، اما در بیسبال همه كسانی كه پیگیرش هستند به دلیل علاقه و عشق‌شان به این ورزش است نه چیز دیگر.»
بیسبال زندگی است
علیرضا صفوی مربی تیم آذرخش است. ١٣ سال است كه بیسبال بازی می‌كند. علیرضا قهرمان نوجوانان دوچرخه‌سواری جاده‌ای ایران است. اما علاقه كودكی‌هایش و تجربه پدرش در بازی بیسبال او را به سمت این ورزش هدایت كرده. معتقد است: «بیسبال یك روح خیلی خاص دارد، شاید برای كسی كه عمیقا درگیر این مساله نشده باشد، قابل لمس نباشد، همه موارد در این ورزش هست، چه فاكتورهای جسمی، چه ابعاد روحی و روانی، و زمانی كه بازیكن به مجموعه‌ای از این آمادگی‌ها می‌رسد یك رضایت درونی خوب را تجربه می‌كند.» برای علیرضا جذب نوجوانان و جوانان به این رشته ورزشی اتفاق لذتبخشی است كه در طول چند سالی كه به عنوان مربی فعالیت می‌كند، تجربه كرده. و اضافه می‌كند: «بیسبال از جمله ورزش‌هایی است كه چندان مورد توجه نیست، اما تصور كنید همین كسانی كه جذب این ورزش شده‌اند، آن را رها می‌كردند و وارد هزاران وادی دیگر می‌شدند و با مشكلاتی در جامعه روبه‌رو می‌شدند، با سرمایه‌گذاری روی این جوانان می‌توان سود بیشتری را نصیب جامعه كرد. اگر برای جوانی كه از سر بیكاری ممكن است به كار خلاف رو بیاورد یك هزینه‌ای در حوزه ورزش در نظر بگیریم، قطعا این هزینه در جایی دیگر به جامعه برمی‌گردد و نوعی سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود.»
 

تبلیغات

طرح و تولید : ایران دروپال